widzicie ten rozbłysk na niebie?
to nie samolot to nie gwiazda spada
to zły imperator z kosmosu
wysadził w pył Matplanetę

wraz z Pi i Sigmą
i ich 6 miliardów małych współbraci
których ciała spłonęły
w nuklearnym holocauście

a mnie bardziej obchodzi
mój kurczak z frytkami

lecz cóż począć ma poeta
gdy wkoło same Mariole i Amandy

ale:
wódki nie lubię
krwi się brzydzę
do dworca mam daleko
jak na złość dziś nie pada
jak zawsze wszystko spierdolę

„Czy nie możesz przestać?”
Nie, nie mogę

Nie myśl, że jestem sadystą
Nie myśl, że to mi  sprawia przyjemność

Ja wcale nie chcę ciebie bić
Robię to dla twojego dobra

Bo wierzę, że jak już opuszczę moje pięści
I zerwę z ciebie cały ten kokon strupów
Znajdę ciebie przemienioną w motyla

Podchodzę, uprzejmie zagaduję
Pytam się co u niej ona się pyta co u mnie
Ja udaję, że jej słucham
Ona udaje, że mnie słucha

Stukot kół, gówno słychać
Ale to nic nie przeszkadza

I tak sobie gawędzimy
Ja udaję, że się uśmiecham
Ona udaje, że na mnie patrzy
Pełna harmonia i porozumienie

Półnagi, taki rachityk, idę do mojego łóżka
Z pewnym wstydem szukam ciepła w mojej dużej puchowej kołdrze
Szukam tego ciepła, którego na co dzień tak bardzo mi brak
Upewniwszy się, że nikt mnie na tym nie nakryje
Zasypiam, ciepło myśląc o Tobie.

Od kiedy on jest tutaj ze mną
Zacząłem jeść trochę więcej
Żeby był duży i silny
Bo obiecał mi, że jak dorośnie
To zabierze mnie gdzieś hen daleko stąd

PAN TADEUSZ

KSIĘGA CZTERNASTA: POJEDNANIE

Przyjaźnią, która będzie trwała wiecznie.